20 lessen uit 2020

Een lijstje ahaa-momenten en inzichten die me hielpen

Ieder jaar heeft zo z’n ups en downs, en de groei zat ‘m in het ongemakkelijke, dat waar 2020 van over lijkt te lopen. Begin 2020 leek licht na donkere tijden te zijn voor 1 van mijn kids, er kwam vooruitgang en een weg uit de depressie. En ik kan als ik terugdenk het alleen maar zien als een grote verrassing toen de eerste lockdown startte. Ik zat zo met de gezondheid van mijn jongste, maar geen arts wilde langskomen, of ons ontvangen uit angst voor Corona. We waren de allereerste uit de regio die, in het donker, de containers buiten het ziekenhuis in mochten om Corona-proof gezien te worden. Allemaal mensen in volledige pakken, maskers en brillen en de container werd schoongespoten zodra we eruit waren.

Ook de medische zorg moest nog veel leren van de uitdagingen in 2020 en voordat mijn zoontje van 5 door kinderarts gezien werd had hij een extreem lage saturatie en dubbele longontsteking. Zo kwamen we in een bijna spookachtig leeg ziekenhuis en moest hij aan het zuurstof en antibiotica. We mochten dagenlang de kamer niet af ivm besmettingsgevaar. Een week lang mocht ik mijn andere kids niet zien, en hebben we geen gezichten van mensen gezien alleen pakken en maskers. Tot hij niet meer besmettelijk was. Geen corona.

 

De start van mijn nieuwe levensjaar (lees mijn verjaardag) is meestal mijn moment om terug te blikken en de start voor goede voornemens. Dit jaar vervagen de dagen en seizoenen en is het eind December, voelt de zonnewende als een nieuw begin

 

Onverwacht=2020

 

#Relaties zijn belangrijker dan een mening
Wakker van gelegen, dierbare vrienden of familie met meningen die mijn hart niet goed konden verwerken. Van Facebook afgaan hielp, maar het wakker liggen uiteindelijk ook.
Naast dat dit me helderheid gaf in wat ik wil in mijn leven, geloof ik ook dat we door elkaar echt het meeste over onszelf leren. Het is in relaties van elke vorm en interacties gedurende elke dag waar we zien waar we echt staan. Lang voelde dit als het herkennen van mezelf in een ander, maar het is meer dan die verbindingspunten. Het zijn de contrapunten zien, het zijn onze verschillen die de delen van ons laten zien die we niet alleen kunnen vinden. Het is wanneer we geïrriteerd raken dat we een blootliggende zenuw vinden die we nog niet hebben genezen. Ruzies die me de angsten liet zien die ik verpakt had in woede.
Die spanningen gaven me precies aan waar ik gekwetst was en de plek nog niet hard versterkt.
Onontkoombaar en belangrijk, ondanks ongemakkelijk tot in het oneindige.

#Mediteren (en niet Chocolonely) helpt me de dag/crisis door
Mediteren is mijn supercharger, 5 (liever 25) minuten uitloggen van alles, inclusief mezelf is de ultieme oplader. Maar als iedereen thuis is, jawel 4 kids, man en hond 24/7 en je huis ook de school, speeltuin en werkplek is dan lijkt er te weinig ruimte voor buikademhaling.
Youtube, Spotify, en podcasts brengen afwisselende meditaties in alle vormen en tijden. 

#Buiten is alles
shinrin-yoku’ Shinrin is Japans voor ‘bos‘ en yoku betekent ‘bad’. Shinrin- yoku betekent dus baden in de bosatmosfeer, of het opnemen van het bos via onze zintuigen. Ik vind een wandeling in het bos altijd voelen als een goed gesprek, je bent ontladen en opgeladen tegelijk. De eerste lockdown hadden we ons eerste moestuintje, de absolute redder van 2020. Met je handen in de aarde, dingen zien groeien en bloeien die je voeden geeft rust en bestemming. Je moet water geven, planten, onkruid verwijderen, oogsten en terwijl je druk bent vergeet je de onzekerheid en ben je in het nu. Erfelijk belast praat ik nu al met ze #pratenmetplanten

#Onzekerheid is een zekerheid
Naar de winkel kunnen gaan uberhaupt, of zonder dat jouw overheid bepaalt wat je aanmoet dat leek toch wel een zekerheid. Niets voor gewoon aannemen dus, helemaal niets, niet doen. Mensen, vrijheden, mogelijkheden zijn allemaal niet gewoon. Zo is er elk jaar wel iets wat ik voor gewoon aan nam, wat verdween. Erkennen dat je het mist, rouwen het mag allemaal, maar dan accepteren en werken met wat er wel is. Acceptatie is geen opgeven, maar de heftigheid werkbaar maken. Iedereen heeft onzekerheden, dat is zeker.

#Met mij zoveel anderen
“Nee kind, met mij zoveel anderen.Ik was niet alleen Signe. En dat heeft het dragelijk gemaakt. Leed verspreid over honderden, duizenden anderen. Samen gedragen, iets lichter.

Ik ben al 92 en kijk terug op herinneringen die mij helder voorkomen of het net gebeurde. Maar niemand die daar bij was leeft meer. Een eeuw is overgegaan in de volgende. Ik heb gebeden dat mijn kinderen en hun kinderen dit nooit mee hoefde te maken. En in mijn dankbaarheid besef ik me dat daar ook een gat ontstaat. 

Ik trek dit uit als een oude jas en doe hem weg. Dat was mijn voornemen toen ik van de boot afstapte. En dat heb ik gedaan, zo moest dat. Ik schrijf geen boek. 450000 mensen beleefden hetzelfde, daardoor hield je het vol. Je werd hard van binnen. Het sprookjesachtige dat ik soms had, dat verdween, dat hoort bij groeien en leven”
De zin is me altijd bijgebleven, het gesprek zocht ik terug in mijn dagboeken, hoe mijn oma in 2003 met mij praatte over de tweede wereldoorlog en hoe we samen ergens doorheen komen. Diezelfde kracht voelde ik tijdens mijn bevallingen, verbonden met al die vrouwen door de eeuwen heen. En nu, juist nu, in lockdown en fysiek verwijderd van zoveel anderen. We maken dezelfde storm mee en dat besef helpt.

#Rummykub en wijn
Naast de ongezonde copingmechanismen die ik inzette dit jaar (zijn we toch weer terug bij #chocolonely) waren er ook hele bijzondere nieuwe tradities:

  • Meer spelletjes gespeeld in 2020 dan in de decennia daarvoor, maar de spelletjes zijn ondergeschikt aan het samenzijn, met 2 anderen of 3 afhankelijk van de Rutte-regels. En wijn, natuurlijk wijn.
  • Online escaperooms hilarisch om vanuit verschillende plekken in het land samen 1 puzzel op te lossen.
  • Avondwandelingen over de hei, met lieve vriendinnen
  • Online yoga met de kinderen, vooral het Namaste moment, verder haakte snel af.

#dat ik me-time nodig heb
Niet omdat ik mensen stom vindt, ik woon met de liefste mensen van de wereld in een huis, maar omdat ik mezelf leuk vind. Ik ben graag af en toe alleen. Want jezelf kunnen horen is lastig als er zoveel rollen, taken en vragen in elke dag zitten. Ik heb getwijfeld of mijn naam ‘Maarmama..?’ is.
Met een gemiddelde van 300-400 vragen per dag voor 5 jarigen tot 73 vragen per dag* voor de wat oudere kids, was het een pittige braintraining voor mij met 4 kids thuis dit jaar. (*https://www.studyfinds.org/children-parents-questions)
Zelfs als ik moe was bleef ik nog even wakker in de avond, gewoon voor die stilte, dat Q&A vrije uurtje van de dag.

#Hoe nies, hoest, of haal je je neus op in publieke ruimtes
Dit is een kunstvorm waar sommigen nog aan moeten werken. Als iemand met last van hooikoorts was dit soms een uitdaging en altijd voelde ik me bezwaard en moest ik mezelf mentaal de notitie laten maken dat a)ik niet besmettelijk was, b)mijn mondkapje moest wassen.

#Blijf zacht
Voor elkaar, voor jezelf

#Dankbaarheid werkt
Als lifetime Oprah fan was dit al een dingetje, maar als er veel is om van de balen breng ik het verplichte dankbaar voor minimaal 3 dingen per dag terug. Of zoals een dochter van een vriendin me leerde, de negatieve dingen sandwichen. Dankbaar voor- baal van – dankbaar voor.
Het werkt echt, kost niets en is snel gedaan.
Spelregels zijn wel dat je nieuwe dingen bedenkt en zo min mogelijk spullen noemt. Het gevoel van bijvoorbeeld ‘een veilig thuis’ telt wel.

#Toxic mensen horen niet in je leven
Lastig voor een peoplepleaser. Ingewikkeld voor de upside-denker. Ondenkbaar voor de mensenredder. Mij is het voor het eerst in 15 jaar weer gelukt en ik zie zoveel voordelen. Al die keren dat ik dacht dat de vrede belangrijker was dan het toxic gedrag, gaf ik een ongewenst wereldbeeld aan mijn omgeving. Betere wereld begint bij jezelf dus ruim lekker op. Je bent een mooie ziel en verdient mensen die je voeden.
zwaai #toxicpeople

#Niet op knopjes drukken die niet ingedrukt hoeven worden
Als je ziet dat iemand chagrijnig is, helpt het niet om dat te benoemen. Voordat je het weet stopt de lift op elke verdieping. Genoeg gezegd?

#Respect voor de hustle
De mensen die kansen  zagen in dit jaar, die uit hun comfortzone stapten en iets deden wat hielp. Pure inspiratie en in veel gevallen super lucratief op zoveel manieren. Nieuwe dingen durven doen, meer van jezelf durven geven hopend dat ergens iemand er iets mee kan.

#Niet napraten
De pandemie voelde ook wel als een infodemie. Overal overladen door nieuwe feiten, cijfers en meningen en als je niet voorbij de krantenkoppen of meest geopinieerde mensen gaat dan voelt niets op aarde nu meer veilig. Factchecken helpt. Wie is de bron, wat willen ze zeggen en wat zeggen ze hier niet. Blijf openstaan voor alle scenario’s en geef niet alles door.

#Knuffels zijn zo waardevol
Mijn hart straalt uit als een zon om me heen en op dagen dat het niet schijnt, helpen knuffels. Ik heb genoeg knuffelvlees thuis en mag te pas en onpas (14 jarigen knuffelen minder graag ;-)) knuffelen. Maar mis het fysieke contact met oma, vriendinnen die het moeilijk hebben en familie die niet bij me woont. Mensen zijn batterijen en we laden op aan elkaar. Ik zie waar de 1,5 meter levens moet redden, maar ook levens kost. Alle angst en eenzaamheid manifesteren zich in je lichaam. Ik koester de momenten en deel dagelijks virtuele of telepathische knuffels uit, maar verlang, snak en kijk uit naar de vrijheid om weer te mogen scharrelknuffelen, gewoon buiten in het openbaar.

#Als ik me bemoei met dingen waar ik geen controle over heb begint de strijd en het lijden
Met niet het ideale gezinsleven vroeger zou je denken dat deze les eerder ingezakt zou zijn, maar 2020 had me nog wat te leren. Ik heb geen controle over de regels, wat anderen hiermee doen, of wat voor een levenskeuzes vrienden maken. Elke -ik heb dit vaker gedaan- keer als ik denk te kunnen helpen, redden, voorkomen komt het uit op stress, strijd en pijn. #ikgeefmeover #theuniversehasmyback

#Zet de volgende stap
Procrastinatie is my middlename, helaas. Ik kan me verliezen in boeken, social media, of dagelijkse klusjes. Juist als ik eigenlijk iets kan toevoegen. Door het simpelere leven in 2020 zag ik dat het niet allemaal tegelijk hoeft. Je hoeft geen grip of zicht op de uitkomst te hebben. Begin. Zet die eerste stap. Zet de volgende stap en vertrouw in het proces. Uiteindelijk blijken we allemaal middenin het proces te zitten en is niemand al helemaal waar ze willen zijn.

#Intentie en impact zijn twee verschillende dingen
Ik las dit als tip van een top mediator en het verschil tussen die twee was opeens alsof er een wereld voor me open ging. We zaten middenin een lastige situatie met een leraar (wat vaak engelen op aarde zijn) die bijdroeg aan een compleet gebroken kind. We kwamen er niet uit, omdat wij praatten over de impact en zij over de intentie.
Met het inzicht kwam ook de oplossing en werd alles simpeler. #everythingisfigureoutable

#We zijn multidimensionaal
Moeder, dochter, student, leraar, sterk, radeloos verdrietig en mijn kinderen zijn ook mensen hun vrienden. Het ene sluit het andere niet uit en zelfs de mensen in je omgeving die je echt goed kent, hebben dimensies die nieuw voor jou kunnen zijn. 

#Het leven weet het beter

Vertrouw de flow van je leven en ga vol gas als je de energie hebt, vertrouw je lijf als het moe is, vecht niet tegen de regels maar voor je eigen mogelijkheden. 2020 was het ultieme bewijs dat tijd niet lineair is maar in seizoenen werkt. Groei en overvloed, maar ook terugkeren naar de kern en opnieuw starten als de tijd rijp is.


Al dat terugkijken geeft me dankbaarheid voor de lessen die ik heb geleerd, het samenzijn dat ik mocht ervaren. En voor de mensen die met mij hier doorheen hebben gelopen. Ik hoop dat ik de komende 365 dagen dit ook voor hen mag doen.

Recommended Posts