Mantra: Het wordt vanzelf avond

Het mantra -Het wordt vanzelf avond- wisselde zich sommige dagen af met – Het wordt vanzelf ochtend.

Dagen met veel kleine mensjes die dingen kapot maakten, of diep droef en/of ziek waren. Nachten zonder slaap en huilende (ik bedoel krijsende) kinderen die jou uit je slaap houden en met elke minuut dat je ze troost omdat;

  1. ze ziekig zijn
  2. ze verdrietig zijn
  3. anders alle andere wakker maken
  4. de buren je er morgen op aan kijken
  5. jij niet kan slapen als er iemand huilt

jij weet dat dat een minuut van je nachtrust aftrekt en je steeds kouder en wakkerder wordt waardoor het zelf in slaap vallen straks lastiger gaat.

Een enorm tempel complex van 2 miljoen stenen als puzzelstukjes, alles zit los, geen cement.

Wat doktoren een fase noemen, voelt voor mij als seizoenen

Deze fase voelt meer als een seizoen dan een hoofdstuk in mijn leven. Het is zo verweven met de cirkel van het leven.

Ik was altijd alleen Signe en toen ik zwanger werd bleek mijn lichaam iets te kunnen, wat ik bewust niet wist of kon. Ik hoefde er niets voor te leren. Mijn lichaam maakte een mens, een prachtig klein mens. Ik kon niet meer slapen door die grote buik en moest nieuwe posities leren aannemen ‘s nachts. Ook zat ik steeds meer op de achterbank van mijn eigen lijf ipv op de bestuurdersstoel. Ik kon niet bepalen wat ik deed, mijn buik was overal eerder dan ik. Mijn buik leerde met mij te praten en vertelde wanneer het teveel was, wanneer rust belangrijk was. Ik luisterde steeds beter en trok me terug. Steeds dieper mijn grot in, waar ik veilig was en mijn wereld een beetje kleiner werd. Een keer boodschappen doen was genoeg excitement. Fotoboeken maken gaf voldoening.
Ik las en ik schreef en ik was.

Totdat ik het mooi geweest vond, ik werd te moe en die 42 weken waren zoveel meer dan de 39 waar ik op gehoopt had. Dus in het ziekenhuis was ik er klaar voor maar mijn baby nog niet. Het werd opgewekt en dat deed me zoveel zeer. Ik voelde me alleen en verlaten en kon er niet van slapen, maar kreeg alleen te horen dat het ‘niet voor iedereen was, dat bevallen.’
Geen idee van waar ik nou stond ben ik de nacht alleen op ademkracht doorgekomen. En toen mijn man gelukkig vroeger kwam dan hij officieel mocht. Was het op voor mij. ik wilde een ruggenprik en hulp. Hij is mensen gaan halen en zo kwamen we erachter dat ik al persweeën had. Ontsluiting was compleet en de dokter lachte smakelijk om mijn verzoek tot ruggenprik.Mijn vliezen werden gebroken, ik kreeg even verlichting en we gingen naar bevallingskamer. Daar duurde het ook nog echt wel even, maar kon in mijn focus en kracht eindelijk inzetten op commando. Je luistert naar wat er van je gevraagd wordt en dan opeens is die warmte en dat gezamenlijke gevoel weg. Je baby wordt als klein klein mens op je buik gelegd.een plaatje in het paars rood en je herkent de connectie.
Toch vond ik het die eerste week na een bevalling altijd wel wat eenzaam in mijn lijf.

Dat was mijn begin van kinderen die niet zoveel en graag sliepen. Favoriete plek die mij wat rust kon garanderen was tegen me aan. En dat is een prachtige ervaring, maar beperkt je eigenheid. Er is geen jij meer, alleen wij.

Het mama zijn en worden en een genadig en humbling proces waarin je beseft dat het niet om jou draait, maar dat jij hier bent om iets te geven dat de wereld nodig heeft.
Als je je kinderen ziet, weet je dat hun de wereld iets te geven hebben. Met hun schoonheid, puurheid en alle talenten die jij nog met ze gaat ontdekken.

Ik heb nu 4 zoons en voel dit nog elke dag, toch geeft het universum af en toe reminders. Dat je moet helpen, ondersteunen en helpen navigeren. Jij hebt de positie en daarmee de middelen en kunt ze helpen. Door hen te helpen, kunnen we allemaal weer een level up.

Mijn jongste zoon is nu 6 en sinds hij naar school gaat is voor mij een seizoen ten einde en ga ik met veel geluk en dankbaarheid het volgende seizoen in, waarin er voor werk meer ruimte komt en mijn oudste aan het puberen slaat.

Recommended Posts